دست فاشیست‌های آمریکائی-اسرائیلی و اروپائی از غزه کوتاه

از حمله حماس به اسرائیل در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا آغاز جنگ دوازده روزه اسرائیل و ایران و سپس جنگ آمریکا – اسرائیل با ایران، تمام کشورهای اروپائی سعی می‌کردند شرایط مرگباری را که دولت فاشیستی اسرائیل و آمریکا و خودشان بر مردمان ستم دیده و رنج کشیده غزه تحمیل کرده‌اند لاپوشانی کنند. در بوق کرنای خود آتش بس سازنده در غزه را می‌دمیدند. از توافق اسرائیل جهت باز شدن راه‌های کمک رسانی به مردم غزه سخن پراکنی می‌کردند. روزنامه‌های اروپائی و آمریکائی اخبار غزه را در جملاتی کوتاه مثل یک اعلامیه تبلیغاتی یک کارخانه کوچک عروسک سازی، انتشار می‌دادند و سعی می‌کردند کم کم فاجعه غزه را از افکار مردم بزدایند.
با شروع جنگ دوازده روزه و سپس جنگ آمریکا - اسرائیل علیه ایران، تضادهای بین آمریکا، اسرائیل و کشورهای اروپائی تشدید شد آن چنان که روابط فی مابین به مهر و بر چسب سیاسی ایدئولوژیک منتهی گردید. مثلا متهم کردن سران اسرائیل به نژاد پرستی و آپارتاید توسط خانم کالاس، رئیس روابط خارجی اتحادیه اروپا، و یا متهم کردن ترامپ به دروغگوئي توسط خانم ملونی، نخست وزیر ایتالیا. با رشد این تضادها کشورهای عضو اتحادیه اروپا گوشه‌ای از جنایات اسرائیل در غزه را علنی کردند. امروزه در مدیای غرب می‌توان این روند را پیگیری کرد.
وزارت بهداشت فلسطین در غزه تعداد کشته شدگان مردم غزه از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا کنون را ۷۲۰۳۵ نفر اعلام کرده است که ۲۰ هزار تن از آن‌ها کودک‌اند. تعداد مجروحین نیز ۱۷۳۳۶۸ نفر برآورد شده است. تعداد کسانی که زیر آوار مانده و یا مفقود شده‌اند، در این آمار محاسبه نشده است. از زمان "آتش بس" در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ تا کنون ۱۰۲۴ نفر توسط ارتش اسرائیل کشته و ۳۲۶۰ نفر مجروح شده‌اند.
این آمار نشان می‌دهد که ارتش اسرائیل "آتش بس" را رعایت نکرده و تا کنون به کشتار این مردم ادامه داده است. والکر ترک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل در ماه آوریل ۲۰۲۶ می‌گوید: «حملات اسرائیل همچنان به طور معمول ادامه دارد».
امروزه نیز داس مرگ مردم غزه را درو می‌کند. هیچ کس نمی‌داند که آیا لحظه دیگر زنده است یا نه. بمب‌های اسرائیلی همیشه در آسمان غزه در حرکت‌اند. به گفته سازمان ملل در ۹ آوریل، «دختری ۹ ساله به نام ریتاج ریحا، هنگامی کشته شد که نیروهای اسرائیلی به چادری تیراندازی کردند که کلاس درس موقت او در آن برگزار می‌شد.»
علاوه بر جنایات روزانه‌ای که سربازان اسرائیلی در غزه انجام می‌دهند و بمب‌هائی که روزانه بر سر مردم غزه فرو می‌ریزند، محدودیت‌های شدیدی را نیز که در راه رسیدن مواد غذائی و داروئی به مردم ایجاد کرده‌اند، بسیار مرگ آور و نابود کننده است. ۱- ایجاد محدودیت در گذرگاه‌ها و حتی بستن آن‌ها و توقف آنچه باید به غزه وارد شود. ۲- کنترل کلیه محموله‌هائی که باید وارد غزه شود. این کنترل آنچنان وسیع و طولانی است که بخشی از آن‌ها را فاسد و از رده خارج می‌سازد. ۳- مشکلات توزیع مواد غذائی و داروئی. زیرا دستجات غارتگر که همه وابسته به دولت اسرائیل هستند، محموله‌ها را غارت می‌کنند و سپس با قیمت بسیار گران به کسانی که توانائی خرید دارند می‌فروشند. مثل دستجات راهزن "گروه‌ مردمی" "گروه یاسر ابو شهاب" و غیره.
اسرائیل ادعا می‌کند که گذرگاه‌های رساندن مواد غذائی و داروئی به غزه را باز گذاشته است. دستگیری اعضای کاروانی که به طور نمادین جهت کمک رسانی به مردم غزه از راه دریا عازم غزه بود، دستگیر و شکنجه شدند، شکنجه‌گران از روند شکنجه فیلم تهیه کردند و آن را برای ایجاد هراس در بین کاروان‌های احتمالی دیگر، منتشر ساختند. دولت‌های اروپائی در زیر فشار اعتراضات مردمی، مجبور شدند علیه این جنایت موضع بگیرند. دولت فرانسه سفر وزیر پلیس اسرائیل به فرانسه را به همین خاطر لغو کرد. «از امروز سفر ایتامار بن-گویر به سرزمین فرانسه ممنوع است.» (Tagesschau -23.5.26) دولت فرانسه و ایتالیا از اتحادیه اروپا خواستند به این اقدام بپیوندد. خانم ملونی، نخست وزیر ایتالیا نیز در همین مورد می‌گوید: «غیرقابل تحمل است که با این معترضان، که بسیاری از آن‌ها شهروندان ایتالیایی هستند، چنین رفتاری شود؛ رفتاری که کرامت انسانی را نقض می‌کند.» وزیر خارجه کانادا نیز این جریان را «عمیقاُ نگران کننده» خواند. اتحادیه اروپا امتیازات اسرائیل در تجارت آزاد را لغو کرد. این اقدام بیش از ۳۷ درصد صادرات اسرائیل به اروپا را شامل می‌شود که می‌تواند فشار سنگینی بر فاشیست‌های اسرائیلی وارد کند.  البته وقتی کرامت انسانی مردمان غزه نقض می‌شد و می‌شود، این عالی جنابان در سازمان ملل با ملاحت و لبخند ملیح فقط قطعنامه صادر می‌کردند.
همه مصائبی که بر مردم غزه تحمیل می‌شود در مقابل مصائبی که نسل‌های آینده در غزه با آن رو به رو هستند، کوچک می‌نماید. 
بمباران دائم، ویران شدن خانه و سرپناه در مقابل چشمان کودکان و نو جوانان، کشته شدن، تیرباران شدن، قطعه قطعه شدن پدر و مادر، برادر و خواهر در جلوی چشمان وحشت زده آن‌ها، زخمی شدن و از دست دادن اعضائی از بدن، همه و همه علاوه بر دردهای جسمانی، دردها و بیماری‌های پایان ناپذیر و درمان ناپذیری ایجاد می‌کند که تأثیر آن برای نسل‌ها باقی می‌ماند.
خانم دکتر کاترین گلاتز بروباک (آلمانی - نروژی) روان شناس کودکان که برای کمک به کودکان غزه رفته است، صحنه‌ای را که حداقل صدها هزار بار تکرار شده است چنین توصیف می‌کند: «می‌خواهم درباره آدم، پسر ۵ ساله‌ای صحبت کنم. او کودکی بسیار سرزنده، شاد، پرحرف و فعال بود. عاشق فضای باز و بازی کردن بود. پس از آغاز جنگ در سال ۲۰۲۳، خانواده‌اش ناچار شدند فرار کنند و به چادری پناه ببرند. پدربزرگ و مادربزرگش نیز کمی دورتر، در چادری دیگر، زندگی می‌کردند.
یک روز آدم و پدرش تصمیم گرفتند به دیدار پدربزرگ و مادربزرگ او بروند، در منطقه‌ای که دستور تخلیه برای آن صادر نشده بود و تصور می‌شد امن باشد. اما بی‌هیچ هشدار قبلی، پرتابه‌ای در نزدیکی آن‌ها فرود آمد و آدم و پدرش را به ‌شدت زخمی کرد.
آن‌ها را فوری به بیمارستان بردند، اما همان‌طور که در چنین حملاتی اغلب رخ می‌دهد، تعداد قربانیان آنقدر زیاد است که اگر تخت خالی نباشد، بسیاری را روی زمین می‌خوابانند.
آدم و پدرش روی کف بخش اورژانس منتظر معاینه بودند که آدم دید و شنید پدرش، همان‌جا کنار او، آخرین نفس‌هایش را می‌کشد. خود آدم هم به‌ شدت زخمی شده بود: یک پایش را از دست داده بود و پای دیگرش نیز آسیب دیده بود.
پس از دیدن مرگ پدرش، آدم دیگر حرف نزد. گاهی می‌توانست چند کلمه پراکنده را با صدایی آهسته به مادرش بگوید، اما با هیچ‌ کس دیگری حرف نمی‌زد. به‌ سختی غذا می‌خورد و در وضعیتی بحرانی بود.»
اکثر کودکان غزه دیگر حرف نمی‌زنند، درخود فرو رفته‌ و با این جهان قهر کرده‌اند. ادامه این وضعیت باعث می‌گردد که کودک توان حرف زدن را از دست بدهد، بخشی از مغزش به رشد کافی نرسد و تمام دوران زندگی را با مشکلات لاینحل جسمی و روانی طی کند. این سرنوشت اکثر کودکان و نو جوانان غزه است. این جنایت عظیم و بی مثالی‌ست که نظام سرمایه‌داری و مشخصا امپریالیسم آمریکا، فاشیست‌های اسرائیلی و کشورهای اتحادیه اروپا مسبب آن هستند که باید به تاریخ جواب گویند.
نظم کمونیستی
۲۴ تیر ۱۴۰۵