اول ماه مه بر کارگران جهان گرامی باد
اول ماه مه، روز همبستگی و مبارزه جهانی طبقه کارگر، بر کارگران جهان و ایران مبارک باد. روز اول ماه مه ۲۰۲۶ طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان جهان با شعلههای جنگ فاشیستی در چند نقطه جهان رو به رو هستند: جنگ آمریکا-اسرائیل با ایران، جنگ فاشیستی اسرائیل - آمریکا - اتحادیه اروپا با مردم غزه و جنگ آمریکا - اتحادیه اروپا با روسیه در اوکراین. ناشی از چنین شرایط دردناکیست که کار و زندگی طبقه کارگر بیش از اول ماه مه گذشته تحمل ناپذیر گشته است. گرانی بیداد میکند و سرکوب و خفقان تشدید گشته است.
در ایران، تعداد کل کارگران مشمول بیمه درمانی حدود ۱۴ میلیون و بدون بیمه حدود ۳ میلیون نفر برآورد میشود. اگر خانواده این کارگران را نیز به حساب آوریم، حدود ۵۷ میلیون نفر میشود. طبقه کارگر ایران بزرگترین طبقه و پر شمارترین در کل جامعه است. با تخریب بسیاری از کارخانجات صنعتی در جریان جنگ حدود ۳ میلیون نفر بر بیکاران این طبقه افزوده گشته است. مزد اندک کارگران شاغل، عدم پرداخت دستمزدهای ماهانه، بیکاریهای گسترده، باعث گردیده که کارگران ایران محرومترین بخش کل کارگران جهان گردند.
کارگران ایران در شرایطی قرار گرفتهاند که یا باید از گرسنگی و فقر و بیماری بمیرند و یا برای زنده ماندن علیه سرمایهداران و دولت آنها مبارزه کنند.
از زمان حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی و حتی پیش از آن، کارگران روز اول ماه مه را در شرایط پر خفقان و پلیسی – امنیتی جشن میگیرند و به خیابانها میآیند. امسال خفقان و جو امنیتی توسط رژیم فاشیستی ایران تشدید گشته است. اعدامهای روزانه و مکرر، هدف ارعاب و ترس دارد. در شرایطی که یک نیروی خارجی به کشوری تهاجم نظامی کند، مبارزه طبقاتی به نفع طبقه حاکم پشت صحنه میرود و دستان طبقه حاکم را برای انجام هر جنایتی باز میگذارد.
طبقه کارگر ایران اول ماه مه امسال را در جوی بسیار امنیتی، سرکوبگرانه، در شرایط پراکندگی و بی تشکیلاتی برگزار میکند.
متاسفانه این طبقه از زمان حاکمیت رژیم فاشیستی – سرمایهداری جمهوری اسلامی حتی برای یک لحظه قادر نگشته است که مبارزات روزمره خود را به مبارزه انقلابی تبدیل کند. در تمام این مدت مبارزات کارگران بر زمینه معیشتی و شرایط کار جریان داشته است. روشن است که مبارزه در این زمینه بسیار حیاتی و ضروریست. ولی این مبارزات، مبارزات اکونومیستی، مبارزات تریدیونیستی هستند که فقط در چار چوب رژیمهای سرمایهداری جریان دارند. و از آن پا بیرون نمیگذارند.
همان گونه که بورژوازی در فئودالیسم، برای رهائی خود میبایست نظام فئودالی را در هم میکوبید و بر خرابههای آن، نظم سرمایهداری را برپا میکرد، طبقه کارگر نیز برای رهائی خود از قید استثمار و بردگی سرمایهداری، میبایست نظام سرمایهداری را در هم بکوبد و بر خرابههای آن جامعه سوسیالیستی را برپا کند و دیکتاتوری خود را بر آن حاکم گرداند.
تنها راه آزادی طبقه کارگر؛ قبول آلترناتیو سوسیالیسم در مقابل سرمایهداری، مبارزه متحد و مسلحانه علیه نظم موجود سرمایهداری در ایران و ارتقاء به طبقه حاکم است.
کارگران در اول ماه مه امسال با تجارب غنی مبارزاتی و با شناخت عمیقتر از خود، از دشمنان و دوستان داخلی و بینالمللی خود، گامی به درک آلترناتیو سوسیالیستی نزدیکتر خواهند شد. طبقه خود را بهتر خواهند شناخت و در سال آینده با گامهای بلند درک خود را از جامعهای که خود در آن حاکم باید باشند ارتقاء خواهند داد.
جنبش کمونیستی ایران در این مورد وظیفهای سترگ در پیش دارد که باید انجام دهد.
آینده تابناک است و راه پر پیچ و خم. از سختیها و مرگ نهراسیم! (مائو تسهدون)
نظم کمونیستی
۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵